سلام

روایتی که میخونید یه داستان کاملا تخیلیه از خودم،بنابراین از پخش و یا تعریفش برای دیگران خودداری کنید.

راستی من نویسنده نیستم،قشنگ نبودنشو به بزرگی دلتون ببخشید.

مثل هر شب نشسته بودیم سر سفره و شام خوردیم،پدر روی عادت همیشگیش و با همان لحن خشک نظامی اش گفت:دخترم،غذات خوشمزه اس اما باز نمک کم داره"هنوز حرفش تموم نشده بود که مادر باز دلسوزیش گل کرد ،صد بار بهش گفته بودم مادر من ، وقتی خودش به فکر نیست شما هی خودتو خراب میکنی که چی؟گوش نمیداد ،همیشه میگفت ازدواجشون اجباری بوده ولی بابا رو دوست داشت،اره باز داشتن باهم بحث میکردن که یهو صدای گوله اومد،ترسیدم ، البته صدای الله اکبر گفتن طبیعی بود و تقریبا هر شب میشنیدیم ولی صدای شلیک نه

بابام باز شروع کرد به غر زدن:"ما رفتیم جنگیدیم،خون دادیم،دست دادیم،پا دادیم ،جوون دادیم ،حالا اینا خوشی زده زیر دلشون: الله اکبر الله اکبر بچه قرتیا"داشت میگفت که یهو صدای در اومد ،یکی داشت محکم در میزد پا شدم برم درو باز کنم که مامان صدا زد:"ندا" جان مادر بپرس کیه بعد درو باز کن با سرم چشمی گفتم و دویدم سمت در ،نمیدونم چرا دلم یه جوری بود ،انگار قرار بود اتفاق بدی بیفته...

 پشت در که رسیدم داد زدم کیه؟صداش ضعیف بود و خسته پر التماس..."خواهر باز کن تورو خدا من زخمیم داره ازم خون میره اینا بگیرن منو میکشن و... "دستم رفت سمت در که بابام داد زد:کیه بابا؟

 _زخمیه بابا میگه حالش بده" هنوز حرفم تموم نشده بود که پله های ایوونو  با سختی طی کرد و اومد دم در، یه نگاهی به من انداخت و سر تکون داد،که یعنی تو برو ،با سر چشم گفتم و راه افتادم سمت اتاق بابا درو باز کرد یه پسر جوون خودشو انداخت تو خونه، تنش خونی بود من و مادر خیلی ترسیدیم بابا خواست درو ببنده که یه جوون دیگه پشت در ظاهر شد "اینجا برادرا خونه تیمیشون اینجاست"بعدم ریختن تو خونه زیاد بودن اسلحم داشتن بابامو به صورت چسبوند به دیوار، بابا داد زد"من سرهنگ ارتشم بچه کو کارتت؟به چه حقی اومدین تو خونه من؟"که پسره با لگد گذاشت تو زانوی بابام...

فریادش هوا رفت و پای مصنوعیش در اومد ،ضربه اش شدید بود حالا پای بابامم زخمی بود یکی دوتاشون اومدن تو ، من و مادر دنبال چادر دویدیم تو اتاق پشتی که دیدم یکیشون پشت سرمون اومد یه نگاه هیزی به من کرد و اومد طرفم،جیغ کشیدم ولی فایده نداشت گفت از کجا معلوم نیومده باشی دنبال اسلحه؟از چشاش کثافت میبارید، وا رفتم...

 کاری که میخواست کرد و گفت"افرین حالا شدی .... خوب" داغ کردم با پشت دست گذاشتم تو دهنش، دلم خنک شد ولی زیاد دووم نیاورد بلند شد اول یه کشیده زد تو گوشم و بعدم مارو کشید تو حیاط ، چشام انگار دیگه نمیخواست واشه

بابام داشت از درد به خودش میپیچید و پاش افتاده بود اونطرفتر،مادرم تو دستای یکی از همین ادما بیهوش شده بود،چشام افتاد به اون پسره زخمیه،چقدر معصوم شده بود قیافش...

یکی از همونا با لگد زد تو شکم زخمیه پسره

_اسمت چیه؟چیکاره ای تو این شلوغیا؟

همه جونشو جمع کرد و با ناله گفت:

امیر عباس ضیائی فرزند شهید حسین ضیائی...